De verzwegen valkuil in Agile: aanpassen is gewoon niet leuk

Geen enkel product van ons menselijk vernuft is zo nuttig of geniaal dat het immuun is voor kritiek. Alles wat wijdverbreid is stuit wel ergens op tegenstand en wetenschappelijk bewezen nut kan een toenemend aantal lieden niet overtuigen. Nee, ik ga het niet over vaccinaties hebben, al zou dat algoritmisch geen slecht idee zijn voor een LinkedIn artikel.

De toepassing van de Agile principes ligt regelmatig onder vuur, in tegenstelling tot de principes. We staan doorgaans nog wel achter het Agile Manifesto, maar grootschalige projecten stranden nog steeds, en softwarekwaliteit is sinds 2001 bepaald niet met sprongen vooruitgegaan. We doen iets niet goed.

Foto van Daniel Xavier via Pexels.com
Doorgaan met het lezen van “De verzwegen valkuil in Agile: aanpassen is gewoon niet leuk”

Een leven lang leren en fouten maken

Ik schrijf liever geen blogs over bloggen, maar sommige collega’s ventileren regelmatig een herkenbare mening waar ik iets over moet zeggen. Het gaat meestal als volgt: de schrijver (veertigplus) ziet het werk als ontwikkelaar niet meer zitten en vraagt zich op basis van eigen anekdotisch bewijs af waarom toch zoveel gedesillusioneerde oudgedienden en masse de overstap richting management nemen. Teleurgesteld dat de kunst van het programmeren geen grote sprongen voorwaarts meer maakt klagen ze dat anderen – niet zijzelf uiteraard – nog steeds dezelfde domme fouten maken. Alsof de geschiedenis zich niet overal en altijd herhaalt.

Een dood spoor? Voor mij nog lang niet! (IJzeren Rijn, bij voormalig station Vlodrop, Limburg)
Doorgaan met het lezen van “Een leven lang leren en fouten maken”

We zijn geen homo’s – al is daar niks mis mee

Netflix heeft Seinfeld gekocht, de razend succesvolle tv-comedy die van 1989 tot ’98 op de buis was – tv’s hadden nog een beeldbuis. Zelf ontdekte ik de zelfbenoemde show about nothing over de vier New Yorkse vrienden Jerry, George, Elaine en Kramer pas later, op dvd. Met 20 minuten per aflevering lekker om op de roeitrainer je dag mee te beginnen, want ze blijven leuk.

Netflix zal wel niet dezelfde extra’s aanbieden die de dvd’s zo leerzaam maken. De meeste afleveringen worden ingeleid door de acteurs, schrijvers en regisseurs. Programma’s op de Amerikaanse omroep waren toen vrij van bloot en vloeken, maar toch was Seinfeld regelmatig taboedoorbrekend. Ruim twintig jaar later wordt er op de mainstream betaalkanalen wat afgevloekt, afgesekst en uitgemoord. Je vraagt je verbaasd af welke taboes dat dan waren.

Foto Nicholas Swatz via Pexels.com
Doorgaan met het lezen van “We zijn geen homo’s – al is daar niks mis mee”

Er is teveel om cynisch over te zijn

15 januari dit jaar viel het kabinet, twee maanden voor de nieuwe verkiezingen. Een half jaar later spreekt links en rechts schande van het gebrek aan daadkracht om een nieuwe regering te vormen. De ene cynicus gelooft dat Rutte bewust traineert, opdat de herinnering aan de trieste val van zijn laatste kabinet genoeg vervaagt om zijn vers mandaat nog geloofwaardig te laten lijken. De andere cynicus roept dat de kiezer heeft gesproken. Bij gebrek aan een sterk links verhaal zijn we massaal naar de schoot van de gevestigde orde teruggekeerd, of daar lekker blijven zitten.

De Grand Prix in Zandvoort dan. Tussen de vox popjes in het journaal zat een echtpaar dat speciaal voor de race uit Aruba was overgevlogen. Zucht. De ene cynicus zet zijn walging kracht bij met Prins Bernhard junior als stropop van de rechtse hobby, liefst met gratuite ad hominems over zijn vastgoedhandel (huisjesmelkerij!), brilmontuur en overspelige grootvader. De andere cynicus vindt gewoon dat we niet moeten zeiken. Bij een verstopte ochtendspits blazen we meer CO2 de lucht in en hebben we minder lol.

Mathenesserdijk, Rotterdam, 2009
Doorgaan met het lezen van “Er is teveel om cynisch over te zijn”

Regelmatige demo’s zijn een recept voor haastwerk

Vandaag wil ik het hebben over de wijdverbreide gewoonte binnen Scrum teams om na elke sprint een demo te geven van nieuwe functionaliteit voor de eindgebruiker. Ik vind dat een twijfelachtige gewoonte omdat het een kwaliteitscultuur kan tegenhouden en schaden. Noch de Scrum Guide noch gezond verstand verlangt dat je met vaste regelmaat zo’n demo houdt. De Agile 2 beweging begrijpt dat het dodelijk is voor rustige reflectie en uiteindelijk echte agility als je team verandert in een “featurefabriek”.

Veel mensen denken dat de Scrum Guide meer dicteert dan er daadwerkelijk instaat. Zo rept hij nergens over story points, planning poker of Fibonacci-reeksen. Net als aan religies allerlei geloofsartikelen kleven die in geen enkel heilig boek staan, zo heeft Scrum ook geleid tot een aantal geaccepteerde gebruiken gebaseerd op verkeerde aannames. Een van zulke is dat je aan het eind van elke sprint een demo behoort te geven. Dat staat nergens. Ja, we hebben een review, waarin we de resultaten van de Sprint evalueren en aanpassingen bepalen voor de toekomst. De Sprint Review is een actieve sessie en het Scrum Team moet voorkomen dat het slechts een presentatie wordt [mijn vertaling]. Het staat er echt .

Afbeelding van pexels.com
Doorgaan met het lezen van “Regelmatige demo’s zijn een recept voor haastwerk”