Regelmatige demo’s zijn een recept voor haastwerk

Vandaag wil ik het hebben over de wijdverbreide gewoonte binnen Scrum teams om na elke sprint een demo te geven van nieuwe functionaliteit voor de eindgebruiker. Ik vind dat een twijfelachtige gewoonte omdat het een kwaliteitscultuur kan tegenhouden en schaden. Noch de Scrum Guide noch gezond verstand verlangt dat je met vaste regelmaat zo’n demo houdt. De Agile 2 beweging begrijpt dat het dodelijk is voor rustige reflectie en uiteindelijk echte agility als je team verandert in een “featurefabriek”.

Veel mensen denken dat de Scrum Guide meer dicteert dan er daadwerkelijk instaat. Zo rept hij nergens over story points, planning poker of Fibonacci-reeksen. Net als aan religies allerlei geloofsartikelen kleven die in geen enkel heilig boek staan, zo heeft Scrum ook geleid tot een aantal geaccepteerde gebruiken gebaseerd op verkeerde aannames. Een van zulke is dat je aan het eind van elke sprint een demo behoort te geven. Dat staat nergens. Ja, we hebben een review, waarin we de resultaten van de Sprint evalueren en aanpassingen bepalen voor de toekomst. De Sprint Review is een actieve sessie en het Scrum Team moet voorkomen dat het slechts een presentatie wordt [mijn vertaling]. Het staat er echt .

Afbeelding van pexels.com
Doorgaan met het lezen van “Regelmatige demo’s zijn een recept voor haastwerk”

Stemmen zonder mening, voor ons parlement en in het Scrum team

Volgende week mogen we weer gaan stemmen (PvdD, mag je best weten). In hun partij- en verkiezingsprogramma’s nemen de partijen stelling over respectievelijk fundamentele en meer actuele kwesties die ons huidige en toekomstige leven zullen raken. Sommige (confessionele) partijen hebben een duidelijke ideologische leidraad; andere zijn meer pragmatisch. Met je stem steun je willens en wetens een bont pakket aan opvattingen die misschien niet allemaal de jouwe zijn en die verwaterd en afgezwakt in een regeerakkoord terecht gaan komen. Maar zo werkt dat nu eenmaal in een democratie. Wat in ieder geval niemand lukt is om over elke zwaarwegende kwestie een geïnformeerd oordeel te hebben.

Doorgaan met het lezen van “Stemmen zonder mening, voor ons parlement en in het Scrum team”

Fout gaat het toch. De doodlopende weg van end-to-end testen.

Roy Braam schreef een interessant artikel in Java Magazine 1/2021 over het twijfelachtige nut van end-to-end testen waar ik het roerend mee eens ben. Om een misverstand meteen uit de weg te ruimen: met een end-to-end test verifieer je niet de integratie van jouw eigen componenten, maar de correcte samenwerking van jouw software met alles waar deze mee interacteert dat niet onder jouw invloedssfeer valt. Dat is van nature onbekend en onbetrouwbaar, dus je zou denken dat je dit uitentreuren moet testen. In de praktijk blijkt echter build for failure de betrouwbaarste strategie om alles wat potentieel mis kan gaan het hoofd te bieden. Laat ik het toelichten aan de hand van een recent praktijkvoorbeeld.

Knole Park, Sevenoaks, Kent, UK
Doorgaan met het lezen van “Fout gaat het toch. De doodlopende weg van end-to-end testen.”

Programmeren en toneelschrijven

Waarom generalisten verder komen van David Epstein (originele titel: Range) is een pleidooi om je zo breed mogelijk te ontwikkelen en een waarschuwing voor te veel specialisering. Want wat wij graag zien als verdieping op je vakgebied betekent vaak vernauwing van je inzichten, met tunnelvisie tot gevolg. Grote sprongen in innovaties ontstaan nu juist door kruisbestuiving van disciplines. De creatiefste geesten vinden oplossingen buiten de geijkte paden, waar de vakidioten nooit zouden zoeken.

Ik ben nergens geniaal in, maar beschouw mezelf wel als een goede generalist. Ik kan zingen, pianospelen, een beetje cello en gitaar. Ik maak aardige foto’s en kan best goed koken. Na de muziek heb ik nergens zoveel vrije tijd in geïnvesteerd als het schrijven voor toneel, zeker als je de literatuurcolleges tijdens mijn studie Engels erbij optelt. Ik heb drie stukken geschreven die me geen roem of rijkdom hebben opgeleverd, maar wel veel plezier. En het geeft me een onverwacht nieuw inzicht in het vak waar ik wel mijn brood mee verdien.

Doorgaan met het lezen van “Programmeren en toneelschrijven”

Eerlijk zullen we alles delen, maar niet tijdens Scrum poker

Never split the difference is een fascinerend boek van Chris Voss, wat trouwens niets te maken heeft met programmeren of zelfs maar met software. Voss was onderhandelaar voor de FBI bij gijzelingen. Het werk waar ze in Hollywood van die testosteron-gedreven actiefilms van maken met Samuel L. Jackson, maar dan in het echt. Begrijpelijk dat hij sindsdien een lucratiever en minder stresserend carrièrepad naar de consultancy is ingeslagen.

This image has an empty alt attribute; its file name is IMG_0704.jpg

Splitting the difference, ofwel eerlijk delen van het verschil, lijkt een fair compromis als de partijen geen eindbod overeen kunnen komen. Maar iedereen schiet er bij in, zij het dan evenveel. Ze hadden beter weg kunnen lopen, want de koper betaalt teveel en de verkoper krijgt te weinig. Hier is een hopelijk grappig voorbeeld met schoenen. Als je echt geen keuze kunt maken tussen het bruine en zwarte paar, doen dan maar de grijze, maar niet één van elk. Als de buienradar 50% kans op regen voorspelt voor je wandeling trek je toch ook niet één waterdichte schoen aan voor de zekerheid?

Doorgaan met het lezen van “Eerlijk zullen we alles delen, maar niet tijdens Scrum poker”