We zijn geen homo’s – al is daar niks mis mee

Netflix heeft Seinfeld gekocht, de razend succesvolle tv-comedy die van 1989 tot ’98 op de buis was – tv’s hadden nog een beeldbuis. Zelf ontdekte ik de zelfbenoemde show about nothing over de vier New Yorkse vrienden Jerry, George, Elaine en Kramer pas later, op dvd. Met 20 minuten per aflevering lekker om op de roeitrainer je dag mee te beginnen, want ze blijven leuk.

Netflix zal wel niet dezelfde extra’s aanbieden die de dvd’s zo leerzaam maken. De meeste afleveringen worden ingeleid door de acteurs, schrijvers en regisseurs. Programma’s op de Amerikaanse omroep waren toen vrij van bloot en vloeken, maar toch was Seinfeld regelmatig taboedoorbrekend. Ruim twintig jaar later wordt er op de mainstream betaalkanalen wat afgevloekt, afgesekst en uitgemoord. Je vraagt je verbaasd af welke taboes dat dan waren.

Foto Nicholas Swatz via Pexels.com
Doorgaan met het lezen van “We zijn geen homo’s – al is daar niks mis mee”

De natuur is meedogenloos, maar eerlijk

De diepgelovige politicus Paul Blokhuis (Staatssecretaris van VWS voor de ChristenUnie) gaf een openhartig interview in de Volkskrant (20/7/2021) over het overlijden van zijn achttienjarige dochter aan een zeldzame auto-immuunziekte. Zulk verdriet is peilloos en waarschijnlijk levenslang. Soms vind ik het jammer dat ik bewust kinderloos ben. Soms niet. Het geloof in een aanwezige, handelende God die in weerwil van rampen toch het beste met ons voorheeft geeft hem troost. Ik voel grote compassie met het leed van Blokhuis, maar met de beste wil van de wereld begrijp ik niet hoe zijn verhouding tot het geloof een troost kan zijn.

Aarts-atheïst Richard Dawkins onderscheidt in zijn boek God als misvatting (The God Delusion) voor het gemak zeven gradaties van (on)geloof. Aan de uiteindes vinden we de rotsvaste overtuiging. “Ik heb geen bewijs nodig dat God (niet) bestaat. Ik weet dat het wel/niet zo is”. De zuivere agnost neemt de gulden middenweg in op nummer vier. Zij concludeert dat wetenschap en ratio tekortschieten voor een eensluidend bewijs voor of tegen en heeft geen voorkeur voor de een noch de andere stelling. Zelf heb ik in mijn volwassen leven gezwalkt aan beide kanten van de neutraliteit, met een sterke voorkeur voor ongeloof. Maar een handelend opperwezen dat hier en nu neerkijkt op ons doen en laten en beschikt over ons lot heb ik nooit kunnen accepteren. Ik ben blij dat ik ook geen aanvechting voel mijzelf te overtuigen dat een dergelijk opperwezen er zou horen te zijn. Je moet dan immers aanvaarden dat de ellende die ons treft niet willekeurig is en onderdeel van een hoger plan. Niets wijst ook maar in die richting.

Hevige regenval juli 2021, Strabrechtse Heide, Heeze
Doorgaan met het lezen van “De natuur is meedogenloos, maar eerlijk”

1984, bullshit en Baudet

Een boekbespreking dit keer. The Ministry of Truth van Dorian Lynskey gaat over de totstandkoming en erfenis van George Orwells meesterwerk, de toekomstroman 1984. Koopt dit boek, liefst allebei, bij uw lokale boekhandel uiteraard.

Orwell (1903-1950), een hartstochtelijk sociaaldemocraat avant la lettre maakte als journalist zowel het Spaans en Duits Fascisme als de nadagen van het Brits kolonialisme in toenmalig Birma van dichtbij mee. De gezondheid van workaholic en kettingroker Orwell was al niet best toen hij kort na de oorlog aan zijn nieuwe boek wilde beginnen. Binnen een jaar verloor hij ook nog zijn moeder, zus en echtgenote Eileen. Om in alle rust te schrijven huurde hij een afgelegen boerderij op het Schotse eiland Jura. De gezonde zeelucht mocht niet baten. Zijn tuberculose was te ver gevorderd en amper een jaar na publicatie van 1984 overleed hij, nog geen 47 jaar oud.

Doorgaan met het lezen van “1984, bullshit en Baudet”

Moeizaam Engels

Het songfestival was met alle coronabeperkingen een moeizame affaire dit jaar. Ik houd van muziek dus ik heb het uiteraard niet gevolgd. Alle kleuren van Groot-Europa zingen in hun eigen Engels, door Paulien Cornelisse in haar Volkskrant-column raak getypeerd als moeizaam Engels. Het klinkt tenminste aardiger dan broken English, de neerbuigende karakterisering van de taalvarianten zoals die zich na het vertrek van de kolonisators hebben ontwikkeld over de wereld.

We leren Engels op school omdat het belangrijk is voor je studie en werk. Nou ja, voor een deel van de hoger opgeleiden dan. De meeste leerlingen blijven in Nederland wonen en komen in een werkkring waar Nederlands de voertaal is. Voor hen is die kennis een handig stuk communicatiegereedschap om ideeën tot zich te nemen en over te dragen. Als je je scriptie in het Engels schrijft moet je je boodschap begrijpelijk, objectief en ondubbelzinnig leren uitdrukken.

Doorgaan met het lezen van “Moeizaam Engels”

De vrije wil van Ivan Demjanjuk

Geen opbeurend lees- en kijkvoer waar ik het nu over wil hebben. The Devil Next Door is een vijfdelige Netflix serie over het beroemde proces op oorlogsmisdadiger John (Ivan) Demjanjuk (1920-2012). Voor wie de geschiedenis niet kent een korte samenvatting (spoiler alert).

Na de oorlog vestigde de jonge Oekraïner zich in de VS en werkte veertig jaar lang als automonteur bij Ford. Midden jaren tachtig rees het vermoeden dat de brave huisvader de beruchte bewaker Ivan de Verschrikkelijke was uit nazivernietigingskamp Treblinka. De VS trok zijn staatsburgerschap in en leverde hem uit aan Israël. Na een groots opgezet publiek proces werd hij tot de strop veroordeeld, maar in afwachting van zijn hoger beroep kwam ontlastend bewijs uit de KGB-archieven van de zojuist gevallen Sovjet-Unie. De Hoge Raad sprak hem vrij onder grote publieke verontwaardiging. Later werd Demjanjuk alsnog in Duitsland veroordeeld voor zijn betrokkenheid bij de moorden in kamp Sobibor. Hij stierf in gevangenschap op hoge leeftijd.

Viaduct onder het ‘Duits lijntje’, voormalige goederenlijn bij Liempde
Doorgaan met het lezen van “De vrije wil van Ivan Demjanjuk”