Het leukste cadeau ooit: verloren, maar niet vergeten

Het leukste cadeau ooit kreeg ik voor mijn twintigste verjaardag. Triomfantelijk overhandigden mijn vrienden Branko en Valentijn mij een VHS-cassette, slechts gelabeld met “Jasper is jarig”. Samen met mijn oudere broer Jean-Pierre, die een eigen auto had en de camcorder van de buurman mocht lenen, hadden ze in het diepste geheim een letterlijke lofzang op vijf jaar VWO-vriendschap geproduceerd. Twintig minuten zelfgemaakte videoclips van eigen nummers, over onder andere mijn lichte overwicht, mijn moeizaam behaalde rijbewijs en mijn gesjeesde jaar economie in Maastricht. Een kleine selectie:

Jasper is op dieet, zorg dat hij niet te veel vreet!

Niks anders dan z’n eigen auto weet hij te waarderen
want met openbaar vervoer kan hij geen meiden imponeren.
Je ziet hem van z’n leven niet in tram of bus of trein,
want voor een leuke vrijpartij zijn de wc’s daar veel te klein.

Gisteren stond het in de krant:
Please, wie helpt me uit de brand?
Gezocht, drie dagen op zicht
Economiestudent, Maastricht.

Doorgaan met het lezen van “Het leukste cadeau ooit: verloren, maar niet vergeten”

Scrum story points zijn zinvol maar waardeloos.

This post in English.
Hoe vaak hebben we er als Scrum-beoefenaren niet op gehamerd dat je story points niet mag zien als een ureninschatting? Nou, zo vaak dat ik mij begin af te vragen of er misschien toch iets schort aan die obsessie met punten. Mocht je zoals ik de aanvechting voelen om met het Scrum-bijbeltje te wapperen en eens haarfijn uit te leggen hoe het ook alweer zit met punten: ook in de editie 2020 rept de Scrum guide nergens over velocity of story points en hoe we die horen te interpreteren. Met geen woord. Ook verbaasd? The developers who are doing the work are responsible for the sizing, komt nog het dichtst in de buurt. Daarentegen zijn er wel 18 variaties op aanpassingsvermogen en flexibiliteit: adapt, adaptation, adaptive. Verder gaat het vooral over waarde en waardes: de waarde die het product vertegenwoordigt voor opdrachtgever en gebruikers, en de waardes waar je als individu en organisatie aan hecht om het proces succesvol uit te voeren. 

Doorgaan met het lezen van “Scrum story points zijn zinvol maar waardeloos.”

Woke activisme: het narcisme van het kleine verschil

Komiek Andrew Doyle attaqueert woke-activisten via zijn online alter ego Titania McGrath en werd geïnterviewd in de Volkskrant van 13-12. Volgt allemaal @TitaniaMcGrath op Twitter, het is echt hilarisch. Ze prijst acteur Elliot Page voor zijn transitie, maar als heteroman is hij nu officieel een onderdrukker en moeten we hem toch verachten. Ze deed me denken aan Aniek Koeleman, een jonge beeldend kunstenaar van 23, zeer sociaal politiek geëngageerd. Als dochter van de burgemeester van Den Bosch mocht ze een abstract werk over vrouwenbesnijdenis maken voor het nieuwe gemeentehuis, waar haar vader vanuit zijn werkkamer op neer keek, ook letterlijk. Deze politieke satire Krappe Meerderheid is overigens verkrijgbaar bij de Toneelcentrale. Zou leuk zijn als hij weer een opgevoerd wordt. Ik heb er zelf helaas geen tijd voor.

Oh ja, wie er nog meer super woke was, avant la lettre: Rick The People’s Poet uit The Young Ones, die iedereen “Fascist!” toeblafte als hij te lang in de rij moest wachten.

Doorgaan met het lezen van “Woke activisme: het narcisme van het kleine verschil”

Ontlezing? Dat komt wel weer goed.

Pubers en jongvolwassenen schijnen lezen niet meer cool te vinden. Columnisten, Arjen Lubach en de deskundigen in de betere ochtendbladen – die de jeugd dus ook al niet meer leest – hebben er zo hun idee over. Als daar al een lijn in te ontdekken valt is het vooral een scheidslijn tussen twee kampen. Het ene wil lezen vooral aansprekender maken, het andere kamp vindt dat boeken dat op eigen kracht al horen te zijn. Lezen, kreng!

Allemaal herkenbaar. Sinds ik kan lezen heb ik gelezen. Stapels. Van Pluk van de Petteflet, via Suske en Wiske naar Koning van Katoren. Als tiener kwam daar de geniale humor van Godfried Bomans bij en de duizelende fantasie van Roald Dahl, ook zijn stoute verhalen voor grote mensen. Maar zo rond mijn zestiende was de liefde bekoeld. Literatuur kon me gestolen worden.

Doorgaan met het lezen van “Ontlezing? Dat komt wel weer goed.”

De beste spullen voor een prik

Ik heb sinds kort twee nieuwe keyboards gekocht. Het ene is een DAS Keyboard 4 Professional. Probeer hem uit en geef toe dat je nog nooit zo comfortabel hebt getypt. Het tweede is een Casio Grand Hybrid, een prima middenklasser onder de digitale piano’s waar ik als amateur hopelijk nog jaren op vooruit kan.

Stel dat je na zes jaar zwoegen je master piano aan het conservatorium glansrijk behaald hebt. Dan wil je toch werken met het beste gereedschap, niet? Helaas, in de top drie Steinway, Bösendorfer en Fazioli komen de prijzen voor een nieuwe vleugel al snel in de categorie tweede hypotheek (meer dan een ton). Helaas verdienen jonge beroepsmusici meestal niet eens genoeg voor een eerste hypotheek. 

De wereld is niet eerlijk. Want wat heb je nodig om ambachtelijk software te bakken met het puikje van de zalm in uitrusting? Een fractie van die concertvleugel. Ik ga prat op het volgende, gesorteerd op prijs:

  • Logitech MX Master 3 muis (100)
  • DAS Keyboard mechanisch toetsenbord (150)
  • Philips 32 inch monitor (400)
  • Back-app balanskruk (800)
  • Verstelbaar bureau (1000)
  • Macbook  (2500)

Trek er voor de werkgever nog even 21% BTW vanaf. Ja, het kan vast nóg duurder en luxer, maar de prijs/prestatie curve heeft hier wel zijn sweet spot bereikt. Een dergelijke uitrusting kost nog geen honderd euro per maand, uitgesmeerd over een redelijke afschrijvingstermijn. Je hoeft immers echt niet elke drie jaar een nieuwe bureau of stoel. Trouwens: mijn Macbook Pro uit 2013 draait de laatste Photoshop nog prima. Voor de gemiddelde softwareprofessional is zijn of haar dagelijkse gereedschap meestal een fractie van het mobiliteitsbudget. Ik beschouw het niet eens als luxe. Sinds ik op de back-app zit heb ik geen RSI of pijnlijke schouders meer. Een groot scherm werkt sneller omdat je veel minder hoeft te switchen, slepen en scrollen, wat weer minder belastende bewegingen betekent.

Dus waarom wordt er in vredesnaam op kantoren nog zo vaak beknibbeld op de uitrusting? Waarom geef je je werknemers een leasewagen van 40k maar een Trust toetsenbord en Ikea bureaustoel. Goede spullen zijn een genot om op te werken en verkleinen de kans op beroepsziekten, al is het maar een paar procentpunt. Met leren bekleding in je auto ben je geen minuut sneller thuis.