Eerlijk zullen we alles delen, maar niet tijdens Scrum poker

Never split the difference is een fascinerend boek van Chris Voss, wat trouwens niets te maken heeft met programmeren of zelfs maar met software. Voss was onderhandelaar voor de FBI bij gijzelingen. Het werk waar ze in Hollywood van die testosteron-gedreven actiefilms van maken met Samuel L. Jackson, maar dan in het echt. Begrijpelijk dat hij sindsdien een lucratiever en minder stresserend carrièrepad naar de consultancy is ingeslagen.

This image has an empty alt attribute; its file name is IMG_0704.jpg

Splitting the difference, ofwel eerlijk delen van het verschil, lijkt een fair compromis als de partijen geen eindbod overeen kunnen komen. Maar iedereen schiet er bij in, zij het dan evenveel. Ze hadden beter weg kunnen lopen, want de koper betaalt teveel en de verkoper krijgt te weinig. Hier is een hopelijk grappig voorbeeld met schoenen. Als je echt geen keuze kunt maken tussen het bruine en zwarte paar, doen dan maar de grijze, maar niet één van elk. Als de buienradar 50% kans op regen voorspelt voor je wandeling trek je toch ook niet één waterdichte schoen aan voor de zekerheid?

Doorgaan met het lezen van “Eerlijk zullen we alles delen, maar niet tijdens Scrum poker”

Digitaal eigendom: wat koop je ervoor?

Afgelopen Kerst kreeg ik een code om in de Pathé Thuis app een film uit te zoeken. Ziedaar het kerstpakket anno 2020. Ik wist dat die app op onze tv stond, maar met ons Netflix abonnement kwam ik er niet aan toe om ook nog eens per film te betalen. We hebben nog steeds een kast vol dvd’s die we zelden opnieuw bekijken. Het aanbod in arthouse films bleek een mooie aanvulling op het Netflix aanbod en met 3 à 4 euro niet duur. 

Seinfeld schijnt binnenkort ook naar Netflix te komen, maar voor hoelang? Friends moet inmiddels het veld ruimen.
Doorgaan met het lezen van “Digitaal eigendom: wat koop je ervoor?”

Regelmatig waardevolle software opleveren: dat is agile.

In agile ontwikkeling willen we niet alles tot in detail specificeren voordat we met coderen beginnen of tot de laatste euro uitwerken hoeveel het gaat kosten. Dat is een zinloze exercitie omdat je je met complexe software bouwen altijd op onbekend terrein begeeft. Vanuit een verkenningsvlucht zie je niet waar de valkuilen zitten, en totdat je met je voeten in de klei staat kun je lastig zeggen hoe ver het nog is en hoe lang het gaat duren. Dat is nu eenmaal de definitie van een complex domein. Zo zag vanuit ons vakantiehuisje in Crickhowell (Wales) de nabijgelegen Table Mountain eruit als een leuke wandeling. Uiteindelijk was hij toch een stuk steiler dan ik dacht.

Table Mountain in Crickhowel (Wales)
Doorgaan met het lezen van “Regelmatig waardevolle software opleveren: dat is agile.”

De vervallen pracht van de Miljoenenlijn

In het Zuid-Limburgse heuvelland ligt de Miljoenenlijn, aangelegd in de jaren dertig ten behoeve van de mijnbouw. Het spoor dankt zijn naam aan de buitensporig hoge aanlegkosten van circa een miljoen gulden per kilometer door het weerbarstige landschap. In 1988 vond de NS het mooi geweest met de onrendabele dienst, waar de seinen, wissels en overwegbomen nog door dure mensenhanden bediend werden. In ’92 viel ook het doek voor de dienst Maastricht-Aken en lag het baanvak van Schin-op-Geul tot Simpelveld er verlaten bij. Maar niet voor lang.

De Zuid-Limburgse Stoomtrein Maatschappij laat sinds 1995 een stoomtrein rijden door het pittoreske landschap. De oude stationsgebouwen van Schin op Geul en Simpelveld zijn fraai opgekalefaterd, maar mijn Ruinenlust heeft meer oog voor de verweerde dwarsliggers en roestige wagons. Deze fotoserie maakte ik maart 2020. Wegens corona ligt ook deze attractie helaas ook al een jaar stil. Het is immers niet echt essentieel vervoer.

Bekijk hier het hele album in Google photos.

Station Simpelveld
Doorgaan met het lezen van “De vervallen pracht van de Miljoenenlijn”

Open source voor de lol – want we moeten al zoveel.

Begin vorig jaar, kort voor de Corona-ellende, trakteerde ik mijzelf op een nieuwe fotocamera, een Nikon Z6 (full frame systeemcamera). In de loop van het jaar kwamen daar nog twee lenzen en wat accessoires bij. Al met al een flinke investering.

Had ik ‘t nodig? Neuh. Er is een veelgelezen blogpost Your camera doesn’t matter van landschapsfotograaf Ken Rockwell – heerlijke cowboynaam overigens. Die zegt dat je met een duurdere camera niet vanzelf betere foto’s maakt. Inderdaad, net zomin als ik met een Steinway vleugel beter piano zou gaan spelen.

Om beter te worden moet je veel foto’s maken, andermans werk bestuderen en leren over beeldtaal en compositie. Dat gaat je camera niet voor je doen, daar moet ik Ken gelijk in geven. Maar deze nieuwe is wel stukken lichter dan mijn vorige Nikon (D7100). De lichtgevoeligheid is zo goed dat je overdag zelden een statief of flitser meesleept, waardoor je vaker en langer op pad gaat. Er zit van alles op wat de amateur het leven aangenaam maakt, zoals een real-time histogram in de zoeker. De prof kan ook zonder, maar ik maak er wel betere foto’s door.

Doorgaan met het lezen van “Open source voor de lol – want we moeten al zoveel.”