Microservices zijn nou eenmaal niet simpel

Mijn eerste ervaring met Hashicorp Consul was toen ik wat onderhoud aan een bescheiden Springboot applicatie toegeschoven kreeg waar mijn overijverige voorganger dit framework aan had toegevoegd. Met Consul kun je een gedistribueerde en gerepliceerde applicatie-omgeving opzetten en draaien (lees: microservices). Alleen hadden we maar één service en één instantie, dus was de inzet volstrekt overbodig en alleen ingebouwd ter lering en vermaak, zo bleek. Tja, microservices. Je zou denken dat ze inmiddels wel het hypestadium voorbij zijn. Toch kom ik ze nog regelmatig prominent tegen in de must-have vaardigheden voor projecten die niet echt de schijn hebben van een hyper-scaler waar je beslist microservices voor nodig hebt. Maar ik kan het mis hebben.

Weverijmuseum, Geldrop
Doorgaan met het lezen van “Microservices zijn nou eenmaal niet simpel”

Stemmen zonder mening, voor ons parlement en in het Scrum team

Volgende week mogen we weer gaan stemmen (PvdD, mag je best weten). In hun partij- en verkiezingsprogramma’s nemen de partijen stelling over respectievelijk fundamentele en meer actuele kwesties die ons huidige en toekomstige leven zullen raken. Sommige (confessionele) partijen hebben een duidelijke ideologische leidraad; andere zijn meer pragmatisch. Met je stem steun je willens en wetens een bont pakket aan opvattingen die misschien niet allemaal de jouwe zijn en die verwaterd en afgezwakt in een regeerakkoord terecht gaan komen. Maar zo werkt dat nu eenmaal in een democratie. Wat in ieder geval niemand lukt is om over elke zwaarwegende kwestie een geïnformeerd oordeel te hebben.

Doorgaan met het lezen van “Stemmen zonder mening, voor ons parlement en in het Scrum team”

Dit probleem smeekte erom: “Automatiseer mij!”

Afgelopen januari schreef ik over programmeren voor de lol en mijn nieuwe portfolio website aligilo.com. Ik beloofde dat het een vervolg zou krijgen. Bij deze dus. Hobbyprojecten: het woord klinkt een beetje neerbuigend, als vrijblijvend gefröbel in je vrije tijd. Maar voor je relevantie als ontwikkelaar en motivatie voor het vak vind ik het onontbeerlijk. Of werk jij ergens waar je de optimale vrijheid hebt om de functionaliteit te bouwen met enkel de tools waar jij blij van wordt? Nee, want behalve in je eigen labours-of-love draait de wereld immers niet om jou.

Doorgaan met het lezen van “Dit probleem smeekte erom: “Automatiseer mij!””

Een gevaarlijke knieval voor onredelijkheid

De spreekwoordelijke storm in het glas water is weer wat gaan liggen, dus bij deze als mosterd na de maaltijd nog even mijn mening over de virtuele maar niet minder virulente “social media shit storm”. Waar ging het ook weer over? Marieke Lucas Rijneveld gaat toch niet het indrukwekkende gedicht “The Hill we Climb” van Amanda Gorman vertalen. Ze heeft bedankt voor de opdracht na de storm van protest over haar kennelijk aangeboren ongeschiktheid.

Wat was ook weer de aanleiding voor al die zeer witte reacties van hoger-opgeleide Volkskrantlezers zoals ikzelf? Dat was een opiniestuk van 25-1-2021 door activist, journalist en curator Janice Deul waarin ze haar onbegrip en teleurstelling uitsprak over de keuze voor Rijneveld. “Een onbegrijpelijke keuze, in mijn optiek …” Je kan inderdaad veel redelijke bezwaren in stelling brengen tegen die keuze: Rijneveld heeft geen aantoonbare ervaring als vertaler, beheerst naar eigen zeggen de Engelse taal maar matig en heeft geen bijzondere affiniteit met spoken word of de Afro-Amerikaanse cultuur. Dat zijn de enige redelijk, politiek neutrale eisen die de sollicitatiecommissie zou mogen stellen: is de vertaler goed genoeg is en heeft hij/zij affiniteit met de stijl van het genre? Dat laatste geldt trouwens voor elk creatief beroep: wie geen affiniteit heeft met dansen, schilderen, zingen, pianospelen of schrijven kan er onmogelijk goed in zijn.

Het politiek-correcte Lake District, waar je prachtige heuvels kunt beklimmen.
Doorgaan met het lezen van “Een gevaarlijke knieval voor onredelijkheid”