Regelmatige demo’s zijn een recept voor haastwerk

Vandaag wil ik het hebben over de wijdverbreide gewoonte binnen Scrum teams om na elke sprint een demo te geven van nieuwe functionaliteit voor de eindgebruiker. Ik vind dat een twijfelachtige gewoonte omdat het een kwaliteitscultuur kan tegenhouden en schaden. Noch de Scrum Guide noch gezond verstand verlangt dat je met vaste regelmaat zo’n demo houdt. De Agile 2 beweging begrijpt dat het dodelijk is voor rustige reflectie en uiteindelijk echte agility als je team verandert in een “featurefabriek”.

Veel mensen denken dat de Scrum Guide meer dicteert dan er daadwerkelijk instaat. Zo rept hij nergens over story points, planning poker of Fibonacci-reeksen. Net als aan religies allerlei geloofsartikelen kleven die in geen enkel heilig boek staan, zo heeft Scrum ook geleid tot een aantal geaccepteerde gebruiken gebaseerd op verkeerde aannames. Een van zulke is dat je aan het eind van elke sprint een demo behoort te geven. Dat staat nergens. Ja, we hebben een review, waarin we de resultaten van de Sprint evalueren en aanpassingen bepalen voor de toekomst. De Sprint Review is een actieve sessie en het Scrum Team moet voorkomen dat het slechts een presentatie wordt [mijn vertaling]. Het staat er echt .

Afbeelding van pexels.com
Doorgaan met het lezen van “Regelmatige demo’s zijn een recept voor haastwerk”

Een ode aan de lullige hobby

Het leven is eindig, maar klaar is het nooit. Wie de gemiddelde leeftijd van tachtig jaar mag bereiken krijgt vierduizend weken om er iets moois van te maken. Dat is het onderwerp van Four Thousand Weeks – Time Management for Mortals, journalist Oliver Burkemans nieuwe boek. Deze leesbare aanrader zit qua genre tussen populaire filosofie en self help. Maar als zelfhulpboek is het heel andere koek dan het doorsnee boerenbedrog van eet-jezelf-slank of luier-jezelf-rijk. Burkeman schrijft diepgaand en toch toegankelijk, en met een heerlijk Brits gevoel voor understatement en zelfspot over zijn eigen schrijfambities en niet meer zo piepjonge vaderschap.

Doorgaan met het lezen van “Een ode aan de lullige hobby”

Wij witte mannen van Agile

Toen een minuscule minderheid met grote online zichtbaarheid voor elkaar kreeg dat Marieke Lucas Rijneveld zich terugtrok als vertaler voor The Hill We Climb van Amanda Gorman ventileerde ik daar een sterke mening over. De aantijging dat Rijneveld vanwege haar (eigenlijk hoor ik ‘hun’ te zeggen, maar dat is geen Nederlands) huidskleur ongeschikt zou zijn vond ik belachelijk en het zwichten voor die druk vond ik onze rechtsstaat onwaardig.

Je mag dit een typische mening vinden van een witte hetero-man van middelbare leeftijd, hoger opgeleid en opgegroeid in een welvarend en traditioneel Limburgs gezin. Dat klopt als een bus. Die achtergrond kleurt alles wat ik doe en vind, inclusief de vorige alinea, de volgende en alles wat ik op dit blog schreef en nog zal schrijven. Al zou ik het willen; ik kan niet neutraal zijn.

12 Angry Men uit 1957. Tijden veranderen, maar niet heel snel.
Doorgaan met het lezen van “Wij witte mannen van Agile”