De beste spullen voor een prik

Ik heb sinds kort twee nieuwe keyboards gekocht. Het ene is een DAS Keyboard 4 Professional. Probeer hem uit en geef toe dat je nog nooit zo comfortabel hebt getypt. Het tweede is een Casio Grand Hybrid, een prima middenklasser onder de digitale piano’s waar ik als amateur hopelijk nog jaren op vooruit kan.

Stel dat je na zes jaar zwoegen je master piano aan het conservatorium glansrijk behaald hebt. Dan wil je toch werken met het beste gereedschap, niet? Helaas, in de top drie Steinway, Bösendorfer en Fazioli komen de prijzen voor een nieuwe vleugel al snel in de categorie tweede hypotheek (meer dan een ton). Helaas verdienen jonge beroepsmusici meestal niet eens genoeg voor een eerste hypotheek. 

De wereld is niet eerlijk. Want wat heb je nodig om ambachtelijk software te bakken met het puikje van de zalm in uitrusting? Een fractie van die concertvleugel. Ik ga prat op het volgende, gesorteerd op prijs:

  • Logitech MX Master 3 muis (100)
  • DAS Keyboard mechanisch toetsenbord (150)
  • Philips 32 inch monitor (400)
  • Back-app balanskruk (800)
  • Verstelbaar bureau (1000)
  • Macbook  (2500)

Trek er voor de werkgever nog even 21% BTW vanaf. Ja, het kan vast nóg duurder en luxer, maar de prijs/prestatie curve heeft hier wel zijn sweet spot bereikt. Een dergelijke uitrusting kost nog geen honderd euro per maand, uitgesmeerd over een redelijke afschrijvingstermijn. Je hoeft immers echt niet elke drie jaar een nieuwe bureau of stoel. Trouwens: mijn Macbook Pro uit 2013 draait de laatste Photoshop nog prima. Voor de gemiddelde softwareprofessional is zijn of haar dagelijkse gereedschap meestal een fractie van het mobiliteitsbudget. Ik beschouw het niet eens als luxe. Sinds ik op de back-app zit heb ik geen RSI of pijnlijke schouders meer. Een groot scherm werkt sneller omdat je veel minder hoeft te switchen, slepen en scrollen, wat weer minder belastende bewegingen betekent.

Dus waarom wordt er in vredesnaam op kantoren nog zo vaak beknibbeld op de uitrusting? Waarom geef je je werknemers een leasewagen van 40k maar een Trust toetsenbord en Ikea bureaustoel. Goede spullen zijn een genot om op te werken en verkleinen de kans op beroepsziekten, al is het maar een paar procentpunt. Met leren bekleding in je auto ben je geen minuut sneller thuis.

Hybride werken na Corona: ik kan niet wachten

De coronacrisis heeft het Nederlandse kantoorpersoneel verplicht tot een massaal thuiswerkexperiment dat nu al driekwart jaar duurt. Opgedrongen of cadeau gedaan: dat hangt maar af van je reisafstand, thuiswerkplek en of je je collega’s graag mag. Voor mij is de ervaring niet nieuw. Ik heb als gedetacheerd ICT ’er sinds 2010 het nodige aan werkvormen meegemaakt.

Zo pendelde ik ooit dagelijks van Rotterdam-Zuid naar Utrecht-Papendorp om daar als enige externe een applicatie te bouwen. Soms lukte het niet om op tijd een bureau te bemachtigen en zat ik acht uur in de opslag/kopieerruimte naast het tosti-ijzer. Omdat we meestal aan een kwartiertje overleg per dag genoeg hadden zagen we al snel in hoe mal dat was, om niet te zeggen onprofessioneel. Dus werkte ik voortaan thuis. Het resultaat leed er niet onder.

Schappelijke opdrachtgevers hebben de instelling dat je op hun kantoor komt werken als dat voor het project bevorderlijk is, of dat nu nul of veertig uur is.  Helaas zijn ze niet allemaal zo pragmatisch. Zo heb ik heb ook vijf dagen per week anderhalf uur enkele reis in het OV getrotseerd om achter een afgeschreven 15 inch monitor mijn werk te doen. Er viel geen millimeter toegeeflijkheid te persen uit die werkrelatie.

Ik baal er soms best van dat ik mijn naaste collega’s al driekwart jaar niet meer in levenden lijve heb kunnen zien. Tegelijkertijd geniet ik er ook van dat ik straks bij de eerste vorst niet hoef te kleumen op een koud perron of de voorruit ijsvrij moeten krabben. 

Thuiswerken is prima voor de flow, maar matig voor spontane samenwerking, kennisdeling en sociale cohesie. Initiatieven voor een virtuele koffiehoek bloeden snel dood. Net als vele anderen verlang ik naar een hybride kantoor-/thuiswerksituatie zoals ik die vier jaar geleden had bij een project in Düsseldorf (vanuit Heeze, bij Eindhoven). Ik was twee dagen in de week van elf tot half zeven op kantoor, om de spits enigszins te mijden, en de rest van de tijd thuis. Twee intensieve dagen met twaalf uur van huis is geen punt, zolang het er geen vijf worden.

Oké, als kinderloos stel in een gezinswoning zijn Sandra en ik verwend qua rust en ruimte. En zo perfect als ik mijn thuiswerkplek heb ingericht heeft tot nu toe geen enkele werkgever het kunnen evenaren. Dat zegt trouwens minder over mijn eigen investering dan die van hen. Een topkwaliteit bureau, stoel, computer, software, monitor, toetsenbord en muis kosten hooguit een kwartaal mobiliteitsbudget van een consultant en gaan jaren mee. Over die misplaatste zuinigheid graag een andere keer!